Het afscheidالْوَدَاعُ

الْمَطَارُ مُمْتَلِئٌ الْيَوْمَ.Het vliegveld is vandaag vol.

أَمَامَ الْبَابِ نَاسٌ كَثِيرُونَ.Voor de deur staan veel mensen.

بَعْضُهُمْ يَحْمِلُ حَقَائِبَ.Sommigen dragen koffers.

وَبَعْضُهُمْ يَحْمِلُ أَزْهَارًا.En sommigen dragen bloemen.

أُمٌّ تُقَبِّلُ ابْنَهَا.Een moeder kust haar zoon.

وَالِابْنُ يَضْحَكُ قَلِيلًا.En de zoon lacht een beetje.

رَجُلٌ يَنْظُرُ إِلَى سَاعَتِهِ.Een man kijkt op zijn horloge.

بِنْتٌ صَغِيرَةٌ تَبْكِي.Een klein meisje huilt.

عَلَى الشَّاشَةِ أَسْمَاءُ الْمُدُنِ.Op het scherm staan de namen van steden.

وَالْوَقْتُ يَمْضِي بِسُرْعَةٍ.En de tijd gaat snel.

سَارَةُ: إِذَنْ تُسَافِرُ غَدًا؟Sara: Dus je reist morgen?

يُوسُفُ: نَعَمْ، فِي السَّاعَةِ السَّابِعَةِ.Yusuf: Ja, om zeven uur.

سَارَةُ: وَكَمْ سَتَبْقَى هُنَاكَ؟Sara: En hoelang blijf je daar?

يُوسُفُ: سَنَةً كَامِلَةً.Yusuf: Een heel jaar.

سَارَةُ: هَذَا وَقْتٌ طَوِيلٌ.Sara: Dat is een lange tijd.

يُوسُفُ: أَعْرِفُ. وَلَكِنَّهُ عَمَلٌ جَيِّدٌ.Yusuf: Ik weet het. Maar het is goed werk.

سَارَةُ: هَلْ سَتَكْتُبُ لَنَا؟Sara: Ga je ons schrijven?

يُوسُفُ: كُلَّ أُسْبُوعٍ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ.Yusuf: Elke week, in sha Allaah.

سَارَةُ: وَهَلْ تَرْجِعُ فِي الصَّيْفِ؟Sara: En kom je in de zomer terug?

يُوسُفُ: أَرْجُو ذَلِكَ.Yusuf: Dat hoop ik.

سَارَةُ: سَنَفْتَقِدُكَ كَثِيرًا.Sara: We gaan je heel erg missen.

يُوسُفُ: وَأَنَا أَيْضًا.Yusuf: Ik jullie ook.

سَارَةُ: خُذْ هَذَا الْكِتَابَ.Sara: Neem dit boek mee.

يُوسُفُ: شُكْرًا لَكِ. هَذَا جَمِيلٌ.Yusuf: Dank je. Dit is mooi.

سَارَةُ: إِلَى اللِّقَاءِ. مَعَ السَّلَامَةِ.Sara: Tot ziens. Het beste.

عَمِلَ رَجُلٌ فِي مَكْتَبَةٍ صَغِيرَةٍ.Een man werkte in een kleine bibliotheek.

عَمِلَ فِيهَا ثَلَاثِينَ سَنَةً.Hij werkte daar dertig jaar.

كَانَ يَفْتَحُ الْبَابَ فِي الثَّامِنَةِ.Hij opende de deur om acht uur.

وَيُغْلِقُهُ فِي السَّادِسَةِ.En hij sloot hem om zes uur.

يَوْمَ الْجُمُعَةِ كَانَ يَوْمَهُ الْأَخِيرَ.Vrijdag was zijn laatste dag.

جَاءَ فِي الصَّبَاحِ كَالْمُعْتَادِ.Hij kwam 's morgens zoals altijd.

وَجَدَ الْمَكْتَبَةَ مُمْتَلِئَةً.Hij vond de bibliotheek vol.

كَانَ فِيهَا زُبُنٌ قُدَامَى.Er waren oude bezoekers.

وَأَطْفَالٌ صَارُوا آبَاءً.En kinderen die vaders waren geworden.

كُلُّ وَاحِدٍ حَمَلَ كِتَابًا.Iedereen had een boek in zijn hand.

قَالُوا: هَذَا كِتَابٌ أَنْتَ أَعْطَيْتَنَا إِيَّاهُ.Ze zeiden: dit is een boek dat u ons hebt gegeven.

لَمْ يَقُلِ الرَّجُلُ شَيْئًا.De man zei niets.

جَلَسَ عَلَى كُرْسِيِّهِ الْقَدِيمِ.Hij ging op zijn oude stoel zitten.

وَفِي السَّادِسَةِ أَغْلَقَ الْبَابَ.En om zes uur sloot hij de deur.

وَقَالَ: الْكُتُبُ تَبْقَى.En hij zei: de boeken blijven.

أَنَا لَا أُحِبُّ الْوَدَاعَ.Ik hou niet van afscheid nemen.

لَا أَعْرِفُ مَاذَا أَقُولُ.Ik weet niet wat ik moet zeggen.

أَقُولُ كَلِمَاتٍ قَصِيرَةً.Ik zeg korte woorden.

ثُمَّ أَسْكُتُ وَأَنْظُرُ.Dan zwijg ik en kijk.

أُخْتِي تَبْكِي دَائِمًا.Mijn zus huilt altijd.

وَأَنَا لَا أَبْكِي أَمَامَ النَّاسِ.En ik huil niet waar mensen bij zijn.

أَبْكِي فِي السَّيَّارَةِ وَحْدِي.Ik huil alleen in de auto.

فِي آخِرِ مَرَّةٍ سَافَرَ صَدِيقِي.De laatste keer vertrok mijn vriend.

وَقَفْتُ مَعَهُ عِنْدَ الْبَابِ.Ik stond met hem bij de deur.

قُلْتُ لَهُ: اتَّصِلْ بِي.Ik zei tegen hem: bel me.

وَقَالَ: سَأَتَّصِلُ.En hij zei: ik zal bellen.

ثُمَّ دَخَلَ وَلَمْ يَنْظُرْ خَلْفَهُ.Toen ging hij naar binnen en keek niet achterom.

وَهَذَا أَحْسَنُ.En dat is beter.

النَّظَرُ إِلَى الْخَلْفِ صَعْبٌ.Achteromkijken is moeilijk.

وَالْمَشْيُ إِلَى الْأَمَامِ أَسْهَلُ.En vooruitlopen is makkelijker.

فِي كُلِّ لُغَةٍ كَلِمَةُ وَدَاعٍ.In elke taal bestaat een woord voor afscheid.

بَعْضُهَا يَعْنِي: إِلَى اللِّقَاءِ.Sommige betekenen: tot ziens.

وَبَعْضُهَا يَعْنِي: مَعَ السَّلَامَةِ.En sommige betekenen: het beste.

وَالْأَوَّلُ فِيهِ أَمَلٌ.En in het eerste zit hoop.

فِي الْعَرَبِيَّةِ نَقُولُ: إِلَى اللِّقَاءِ.In het Arabisch zeggen we: tot ziens.

وَنَقُولُ أَيْضًا: فِي أَمَانِ اللَّهِ.En we zeggen ook: fī amāni-llāh.

النَّاسُ يُطِيلُونَ الْوَدَاعَ عِنْدَ الْبَابِ.Mensen rekken het afscheid bij de deur.

هَذَا شَيْءٌ مَعْرُوفٌ فِي كُلِّ بَلَدٍ.Dat is in elk land bekend.

الْوَدَاعُ الْقَصِيرُ أَسْهَلُ عَلَى الْقَلْبِ.Een kort afscheid is makkelijker voor het hart.

وَالْوَدَاعُ الطَّوِيلُ أَصْعَبُ.En een lang afscheid is zwaarder.

كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ يَكْتُبُ رِسَالَةً.Veel mensen schrijven een briefje.

الْكِتَابَةُ أَسْهَلُ مِنَ الْكَلَامِ.Schrijven is makkelijker dan praten.

الْهَدِيَّةُ الصَّغِيرَةُ تَبْقَى سَنَوَاتٍ.Een klein cadeau blijft jaren.

وَالْكَلِمَةُ الطَّيِّبَةُ تَبْقَى أَطْوَلَ.En een goed woord blijft langer.

وَبَعْدَ خَمْسِينَ دَرْسًا نَحْنُ مُسْتَمِرُّونَ.En na vijftig lessen gaan we door.